MEMORIAL PAINTING VAN
HANS LAURENS KAMPMAN 1964-2006
Acryl op canvas, 100x70
Dit Gedenkschilderij
werd gemaakt in 2008 in opdracht van zijn moeder.
Het schilderij beweegt
zich binnen de cyclische beweging van Geven en Ontvangen.
In het tastbare bereik
is dit weergegeven door de onder zijn handen ontstane potten en kruiken,
samengesteld uit de gevonden scherven die minutieus weer samengevoegd worden
tot een geheel. Datgene dat hij door zijn werk de wereld gegeven heeft in het
tastbare.
Laurens restaureerde
keramische archeologische vondsten.
Werk is zichtbaar
gemaakte Liefde zegt Kahlil Gibran in 'de Profeet'.
Het niet-tastbare wordt
weergegeven vanuit de beweging die
vanuit de bokaal vloeit naar de handen van Laus. Naar dat wat gecreëerd wordt vanuit scherven-
naar het ‘ge-heelde’. Dat wat ooit
in zijn handen weer tot en geheel geworden is, is vervolgens in brons gegoten
en staat nu symbool voor het ongebrokene. Deze kruik kan nooit meer gebroken
worden. Hij is in onverwoestbaar
materiaal vereeuwigd.
De cyclus van geven en
ontvangen. Zijn moeder mocht deze bronzen bokaal, na zijn heengaan als geschenk ontvangen van
zijn vrienden. Als symbool voor het tastbare èn het onzichtbare en
onuitgesprokene . Het niet-tastbare wordt gevat in woorden (op de sokkel) die
niet gezegd konden worden. Woorden van liefde die niet geuit konden worden. Die
Laus niet (meer) kon ontvangen. Het wordt geschonken en komt vanuit de kelk in
die cyclische beweging weer bij hem terecht, bij het hart. In het NU.
De ware verbinding komt
vanuit het hart.
Gebruikt zijn de
kleuren terra, aarde kleuren. De aarde, de klei waarmee hij de archeologische
vondsten herstelde.
De blauwgroene/ turquoise tinten: in de algemene symboliek is turquoise, als kleur
van de kleur van zuivering, verwerking, genezing en vrede.
Turquoise was heilig
voor de Egyptenaren, omdat het de trap van Osiris vertegenwoordigde via welke
de mensen konden opstijgen naar de sterren.
détail uit het schilderij van Laurens
terug naar Memorial Painting
